CHOTO TARA SOMAJ KOLYAN SONGSTHA

Ayonika Bhabon, 5/I Christian Para, Mahogany Road, Kanchijhuly, Mymensingh.

 

Baby

 Baby is een lichamelijk en verstandelijk gehandicapt kind. Ze is 11 jaar oud. Ze woont met haar moeder aan de oever van de rivier in Bolashpur Housing in het district Mymensingh in een klein huis. Ze gelooft in de hindoe-religie. Ze is lid van de Bolashpur-dagopvang van Choto Tara. Ze neemt vijf dagen per week deel aan alle activiteiten van de kinderopvang van 9.00 uur tot 15.00 uur. Haar moeder woonde in het dorp toen Baby werd geboren. Haar vader was niet blij toen Baby werd geboren omdat hij een jongen verwachtte.

Later begreep hij ook dat de baby fysiek en intellectueel gehandicapt is en hij begon zich slecht te gedragen tegenover de moeder van Baby en tegen andere mensen verklaarde hij dat Baby niet zijn kind is. Op een dag was er een grote ruzie tussen de moeder en de vader van Baby, en hij wilde dat ze haar kind in de steek liet.  Ze weigerde, en toen liet hij ze voor altijd achter. Baby was toen nog maar 2 jaar oud. Haar moeder dacht dat hij zou kalmeren en terugkomen, maar hij kwam nooit meer terug. Later kreeg ze het nieuws dat hij met een andere vrouw was getrouwd en dat ze een dochtertje hadden. Toen werd haar leven extreem moeilijk alleen met haar meisje, Baby. Ze ging van deur tot deur met Baby om eten te vragen. Sommige dagen gingen voorbij zonder voedsel.

 Toen kwam haar moeder naar de stad Mymensingh om te overleven. Een familie gaf hen toestemming om op hun veranda te blijven, maar als het 's nachts regende, werden ze nat en was Baby bang. Op een dag gingen we vanuit de kinderopvang families en kinderen bezoeken in Bolashpur Housing, en maakten we kennis met Baby en haar moeder. We nodigden haar uit voor ons kinderdagverblijf. In eerste instantie begreep ze niets van de kinderopvang en had ze geen idee wat we in de kinderopvang doen. Toen ze voor het eerst met Baby naar het kinderdagverblijf kwam, zag ze veel kinderen net als Baby, met hun moeders. Vanaf dat moment begon ze regelmatig te komen. Ze voelde zich ongelooflijk gelukkig toen ze zag dat Baby geliefd is bij iedereen in de kinderopvang. Op een dag zei de moeder van Baby droevig dat ze vanaf haar geboorte door iedereen werd genegeerd. Ze heeft van niemand liefkozingen en liefde gekregen, maar mijn kind is nu vredig en gelukkig in de crèche en iedereen eert ons hier in de crèche.

Ze heeft zich fysiek en mentaal ontwikkeld door regelmatig naar de kinderopvang te komen. Voor die tijd kon ze niet zelf zitten. We hebben haar een speciale stoel van Choto Tara gegeven, waardoor ze nu zelf kan zitten. Ze kan met een beetje hulp een tekening maken en ze is erg blij als we zingen. Als de baby in het kinderdagverblijf is, maakt moeder papieren tassen en verkoopt ze aan de winkel. Hun huis is gebouwd met de hulp van Choto Tara. Er wordt voor haar een kaart voor invaliditeitsuitkering beheerd. Ze krijgt op deze kaart 750 taka per maand. We bieden regelmatig medicijnen tegen epilepsie aan Baby. Nu gaat het hen beiden heel goed. Baby verwelkomt met haar mooie glimlachende gezicht wanneer iemand het kinderdagverblijf komt bezoeken. Ze vraagt haar moeder om haar naar het kinderdagverblijf te brengen, ook als het gesloten blijft. We zijn ook blij dat we zo dicht bij de familie van Baby zijn.

Saad

Saad is een kind met een intellectuele beperking. He is 6 jaar oud. Zijn vader is een  riksja driver en zijn moeder is huisvrouw. Hij heeft geen broer of zuster.

 

Iedereen van zijn familie was erg blij toen Saad werd geboren. Iedereen hield van hem na zijn geboorte. Toen Saad opgroeide bleek dat hij zelf niet kan zitten en zijn gedrag is niet zoals andere kinderen van dezelfde leeftijd. Toen zeiden de leden van zijn familie, hoe gaat het met uw kind, dat hij nu nog niets zelf kan? Niemand wilde hem in hun armen nemen. Zijn grootvader zei tegen zijn moeder dat ze zijn eigen glas niet mocht gebruiken om Saad water te drinken, omdat hij altijd kwijlde. We communiceerden met de familie van Saad via huisbezoek en we nodigden hen uit om naar ons kinderdagverblijf te komen. Toen wist zijn moeder niets van het kinderdagverblijf. Toen ze kwam en andere gehandicapte kinderen en hun moeders in het kinderdagverblijf zag, had ze het gevoel dat "ze niet de enige is, er zijn veel moeders die net als zij gehandicapte kinderen hebben". Toen ze thuis was, dacht ze dat ze de enige ter wereld was met een bijzonder kind. Nu neemt Saad keurig deel aan alle activiteiten in het kinderdagverblijf. Zijn stromend speeksel uit de mond wordt met goede zorg onder controle gehouden. Hij kan nu zelf zitten en lopen. Zelf heeft hij veel ontwikkeld door 3 jaar regelmatig naar de kinderopvang te komen.


 Shewly Akter

Shewly Akter is Team leider of Binpara daycare centrum  van Choto Tara. Zij werkt in Choto Tara sinds Januari 2017.

 

In de kinderopvang is haar relatie met de kinderen als een moeder. De kinderen zijn erg blij haar in het kinderdagverblijf te hebben. Ze heeft altijd een lachend gezicht en ze houdt ervan om anderen haar vreugde te tonen. Ze is getrouwd. Ze heeft een dochtertje. Haar man heeft een heel klein bedrijfje. Haar man kon de studiekosten van zijn eigen dochter en de uitgaven van zijn gezin niet dragen met zijn kleine verdiensten. Het zou erg moeilijk zijn geweest om hun gezin voort te zetten toen het bedrijf van haar man werd stopgezet. Door te gaan werken in het kinderdagverblijf Choto Tara heeft ze veel geprofiteerd. Nu runnen Shewly en haar man hun gezin samen. Hun dochter studeert op een goede school. Shewly is erg blij en dankbaar dat ze in de Choto Tara-organisatie werkt.

Borsha Akter

Borsha woont met haar moeder, vader, twee jongere zussen, grootmoeder en een geestelijk en lichamelijk gehandicapte broer in een klein huisje in de buurt van het treinstation van Mymensingh. Ze is dit jaar geslaagd voor het Secondary School Certificate (SSC). Sinds januari 2020 zijn we gestart met een nieuw kinderdagverblijf in de buurt van het station van Mymensingh. Borsha is vrijwilliger in ons kinderdagverblijf. Ze is erg blij om te werken met de verstandelijk gehandicapte kinderen. Ze zorgde al sinds haar jeugd voor haar broer. De naam van haar broer is Joy. Hij kan niets alleen doen. Borsha, haar moeder en haar andere twee zussen werken samen om voor Joy te zorgen.  

Ze is erg blij om in Choto Tara te werken. Door haar werk geeft ze financiële steun aan haar familie en blijft ze de uitgaven voor haar opleiding dekken.

 


 

Wat zijn onze plannen voor de toekomst?

 

De Choto Tara-organisatie werkte sinds 2006 met slechts 4 kinderen met een verstandelijke beperking. We hebben sinds 12 december 2010 een registratie van ‘‘Social Welfare Office’ voor de Choto Tara-organisatie. We werken al lang met verstandelijk gehandicapte kinderen en hun moeders. Momenteel hebben we vier kinderdagverblijven in de Choto Tara-organisatie. We geven zorg aan 100 kinderen met een verstandelijke beperking en door middel van huisbezoeken proberen we een duidelijk beeld te geven van de verstandelijke handicaps aan het gezin en onze samenleving. We hebben de wens om ons werk in de toekomst voort te zetten. We willen meer huisbezoeken doen. We willen alle mensen in onze samenleving bewust maken dat mensen met een verstandelijke beperking, kinderen/ personen zijn net als wij. We willen moeders leren dat ze niet meer denken dat God hun een verstandelijk gehandicapt kind heeft gegeven voor straf. We willen ze helpen begrijpen dat de Almachtige God wordt gevonden door zo'n kind te dienen, te verzorgen en lief te hebben.

 

Wij zijn de leden van de  Choto Tara Familie.