Stichting Steunfonds voor het werk van de Broeders van Taizé in Bangladesh
Gieten, maart 2020

 

Beste mensen,
Af en toe lijkt en voelt het als herfst in plaats van lente. Gelukkig is er in de tuin al van alles in bloei en is duidelijk te zien dat de lente er aan komt. Prachtig om te zien hoe de planten en bomen al weer beginnen uit te lopen. Hoopvol ook voor een nieuw seizoen.
Afgelopen week hadden we onze jaarlijkse bestuursvergadering. Onze penningmeester Bep Huijbregtse heeft uitgebreid en enthousiast verteld over haar bezoek aan Bangladesh. Niet alleen aan de broeders, maar ze heeft met een gids een reis door het land gemaakt. Ze doet in deze brief hier verslag van.
In het financiële jaarverslag is te zien hoe met grote trouw er door heel veel kerken, scholen en particulieren wordt gegeven aan het werk van de broeders. Geweldig. Het eindbedrag is lager dan anders, maar dat komt grotendeels doordat we geen “doorgeefluik” meer zijn voor de CO- day care van het PCC. De stichting van Ria Schmitz , Stichting PHySCI, regelt dit nu rechtstreeks.
Voor ons blijft het speerpunt de dagopvang van Choto Tara (dagopvang van kinderen met een verstandelijke beperking) en de vrouwengroep Ankur. Beide zullen, ondanks hun groei, ook in de komende jaren financiële steun nodig hebben. Ook de stationsgroep en het werk onder de zieken heeft blijvende steun nodig.
Namens de kinderen en hun leiding willen we u hartelijk dank zeggen voor uw steun. Veel groeten van hen en ons,

Marchien van het Hof

P.S. Als u de Nieuwsbrief niet langer wilt ontvangen, laat ons dat dan even weten (mail naar mvhhof@gmail.com of stuur een bericht naar M. van het Hof, Julianalaan 24 A, 9461 BT Gieten).
 

WEERZIEN (2)
In de vorige Nieuwsbrief schreef ik dat ik van 3 november – 10 november 2019 een bezoek heb gebracht aan de Broeders van Taizé in Mijmensingh. November 2013 was mijn laatste bezoek. Het voelde als thuiskomen. Ik was er samen met een vriendin.

Een bezoek aan de vrouwenclub is altijd een feest. Het is dan ook niet bij één bezoek gebleven. Wat was het fijn om Tahamina weer te ontmoeten. Ondanks haar zware lichamelijke beperking, een vrouw die zich voor de vrouwenclub enorm inzet. Samen proberen deze vrouwen een stem te laten horen hoe uniek ook zij zijn. Hun thuissituatie is soms niet goed en zijn ze blij om samen te zijn. Hun zorgen te delen en elkaar te bemoedigen. Niet alle vrouwen vinden het prettig wanneer de club op zondag en/of op feestdagen dicht is. Ze missen dan de onderlinge band.

Sinds 2003 ken ik Hanif die de clubs leidt bij het station van Mijmensingh. Een bevlogen man die ongelooflijk veel van deze stationkinderen houdt. De passie, de warmte, de liefde voor zijn stationsclubs is om stil van te worden. Hanif kent - door de vele jaren dat hij rondom het station werkzaam is - iedere familie. Hun zorgen, armoe, leed. Zijn aanwezigheid, luisterend oor betekent heel veel voor de leefgemeenschap bij het station. De kinderen zijn blij wanneer er gasten zijn. Zij zingen en dansen graag voor hun gasten.

Tijdens ons bezoek hebben we ook één van de zes D-care’s van Choto Tara bezocht. Met enthousiasme en geduld worden dagelijks gehandicapte kinderen opgevangen. De moeders zijn dan ook aanwezig omdat zij met hun kind soms van ver komen. Door muziek, spel, kleuren, haken (afhankelijk van de leeftijd) worden deze kinderen bezig gehouden. Moeders helpen ook vaak. In het verleden en nu weer doe ik met de kinderen (indien mogelijk) en hun moeders de zeven-sprong. Altijd een feest!

Wanneer zich zieken aan de poort van het Broederhuis melden, is het Tulu, die de zieken helpt bij bezoek aan een dokter of het ziekenhuis. Toen ik in 2003 voor het eerst bij de Broeders was, was Tulu pas vader geworden. Tulu en zijn vrouw zijn heel trots op hun geadopteerde tienerdochter en hun twee zonen, waarvan er één voor dokter studeert. Intussen wonen zij in een eigen metalen huis aan de rivier.

Een bezoekje aan de door Broeder Frank opgerichte tehuizen voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapten, die nu onder de l”Arche gemeenschap vallen, hoort er ook bij. Kinderen van toen zijn nu volwassen mannen en vrouwen. In deze tehuizen voel je de passie en liefde van de begeleiders voor hun bewoners. Heel fijn dat de Nirs onder de paraplu van l’Arche vallen.

Ditmaal weer een bezoek aan de gevangenis. Gelukkig dragen de gevangenen geen “boevenkleren” meer. Wekelijks worden de christenen door Broeder Guillaume of een Bengaalse vrouw bezocht. Ze ontvangen dan wat versnaperingen, er wordt met hen gebeden en is er een luisterend oor. De omstandigheden in de gevangenis en soms de reden van hun (langdurige) gevangenschap maakt heel veel indruk. We kunnen in Nederland ons niet voorstellen dat je enkele maanden opgesloten kan zitten omdat je de rekening niet hebt kunnen betalen.

Enkele keren eten met de Broeders Erik, Siegmar, Raphael en Guillaume waren waardevolle momenten. Ook de gesprekken over de door de Broeders opgezette activiteiten om armen en gehandicapten, de minstbedeelden in de samenleving in Bangladesh te helpen, zijn bijzonder. Door hun langdurig verblijf in een moslimland hebben de Broeders laten zien hoe je door de Liefde van onze Heer je broeder of zuster kunt helpen die het moeilijk heeft.
Waar je ook in Mijmensingh komt, het Broederhuis is alom bekend en velen zijn heel dankbaar en blij dat de Broeders er zijn. Dankbaar om hiervan weer getuige van te mogen zijn. Bep Huijbregtse