Stichting Steunfonds voor het werk van de Broeders van Taizé in Bangladesh

 

Gieten, december 2018

 

Beste mensen,

 

Het jaar 2018 is al weer bijna voorbij. Tijd dus om u een berichtje vanuit Mymensingh te sturen en u zo weer wat nieuws van de broeders en de mensen daar te brengen. Allereerst wil ik u informeren over de veranderde manier van het doorsturen van uw donaties naar de broeders. Tot nu toe ging alles rechtstreeks van de stichting naar Bangladesh: ofwel naar het PCC ofwel naar de Ark ofwel naar de broeders. Voor het PCC werd jaarlijks een toezeggingsbrief afgegeven voor het werk van de CP-day care (project waarin kinderen en ouders die spastisch zijn worden begeleid om, zo mogelijk, naar het reguliere onderwijs te gaan) en een voor het werk van de vrouwengroepen. De toezegging voor de CP-day care groepen werd geheel gedragen door de Stichting PhySCi en KIO. Wij waren hiervoor “doorgeefluik”. In de bestuursvergadering van dit jaar hebben we besloten om dit te veranderen.

De Stichting PhySCi gaat de verantwoording voor deze day-care op zich nemen en zal zelf de toezeggingsbrief aan het PCC geven. Dat betekent dat voor onze Stichting verantwoordelijk is voor de steun aan de vrouwengroepen en al het andere werk van de broeders. Voor de vrouwengroepen geven we ook jaarlijks een toezeggingsbrief af aan het PCC en dit geld gaat rechtstreeks naar hen. De toezegging gebeurt op basis van de begroting en de jaarrekening. De broeders houden hier toezicht op.

Het geld dat er verder is gaat naar de broeders. Alleen vanaf dit jaar niet meer rechtstreeks, maar via Taizé. Voor de broeders is dit eenvoudiger. Het loopt via Operatie Hoop en is geoormerkt voor het werk in Bangladesh. Alleen het kanaal is dus anders geworden.

Heel wat veranderingen en toch ook weer niet. Uw donatie gaat als altijd met een minimum aan onkosten naar daar waar het moet zijn: bij de mensen in Bangladesh. Bij hen die het nodig hebben.

En dan de brief. Toen we afgelopen voorjaar in Mymensingh op bezoek waren, kregen we een briefje van broeder Guillaume. Het was een “preekje van broeder Frank”. Zo noemen we het maar. Guillaume had dit bewaard en gaf het nu aan ons. Het is uitgetypt en graag willen we dit in deze brief met u delen. Zelf heeft Guillaume een paar verhalen opgestuurd van wat hij in de afgelopen tijd meemaakte. Als “feuilleton” komt het naar ons toe.

Rest mij nog om u allen van harte te bedanken voor uw steun van de afgelopen tijd, op welke manier dan ook. Namens de broeders en namens de mensen in Mymensingh heel veel dank.

Goede dagen gewenst en hopelijk tot volgend voorjaar,

Vriendelijke groeten namens allen,

Marchien van het Hof.

 

P.S. Als u de Nieuwsbrief niet langer wilt ontvangen, laat ons dat dan even weten (mail naar mvhhof@gmail.com of stuur een bericht naar M. van het Hof, Julianalaan 24 A, 9461 BT Gieten)

 

 

“Preekje van Frank”.

Dorsten naar God betekent niet dat we afgescheiden zijn van mensen, van de wereld om ons heen. In feite stimuleert het in ons het vuur van die liefde die ons opent naar onze naasten en mensen om ons heen, dichtbij en ver weg.

Liefde.

Jean Vanier, de stichter van de eerste Ark gemeenschap in Frankrijk, zegt: Liefhebben is acht slaan op iemand, hem/haar respecteren zoals hij/zij is met de wonden, de duisternis en kwetsbaarheid, maar ook met iemands mogelijkheden, iemands gaven die nog verborgen zijn.

Het betekent te verlangen dat die persoon gaat opbloeien, te geloven in de persoon. Het betekent een dwaze hoop te hebben: jij kunt prachtige dingen doen, ik heb vertrouwen in je.

Ik heb vertrouwen in je.

Jij kunt prachtige dingen doen. Dit zijn Gods woorden voor ieder van ons. Midden in de stress, de spanningen van het werk, de twijfel aan onze capaciteiten, herhaalt hij elke morgen voor ons deze woorden. Luister ik wel?

God roept ons op deze wereld te transformeren, met grote verwachtingen maar ook met veel nederigheid. Deze transformatie moet in onszelf beginnen. We kunnen overweldigd worden door een pessimistische kijk op de toekomst omdat we zoveel slecht nieuws uit de hele wereld horen en lezen. We moeten ons er bewust van zijn wat er gebeurt, maar niet alleen gefocust zijn op het slechte nieuws. De Heilige Geest kan ons keer op keer weer openen om te vertrouwen, zoals Christus gekomen is om ons hart te veranderen, om onze manier van kijken naar de werkelijkheid rondom ons te veranderen. Een werkelijkheid niet alleen van duisternis maar ook overal met de tekenen van de aanwezigheid van de verrezen Christus. Laten we onszelf trainen om dit te zoeken.

Jezus vertelt ons om met onze dorst bij hem te komen en Hij zegt: Vertrouw het evangelie.

In 1973 ontmoette ik in Calcutta moeder Theresa. Na het gebed in de kapel van de zusters nodigde ze me uit voor een eenvoudig ontbijt. Ik at, zij zat en luisterde naar mijn vragen. Ik vroeg haar toen: Moeder hoe lukt het U om elke dag aandachtig te zijn voor de armen die U ontmoet? Haar antwoord was: Broeder, draag er zorg voor dat jouw hart van vlees nooit een hart van steen wordt. Het antwoord van Jezus en van Moeder Teresa zegt ons te kiezen voor “eenvoud”. Met eenvoud van geest zullen we onze antwoorden vinden en de weg ontdekken.

Dorsten naar God, in de kern van ons leven, zal ons helpen om onze volle menselijkheid te bekrachtigen, de gave ook van verantwoordelijkheid.

De strijd van ons dagelijks leven en de strijd om te participeren in het bouwen van een andere samenleving is afmattend. Ontmoediging is een groot risico. Psalm 63:1 zegt: “ Mijn ziel dorst naar u God. Mijn lichaam verlangt naar u in dit dorre land zonder water”. Deze dorst naar God kan onze kracht vernieuwen. Wanneer we onze kwetsbaarheid erkennen, onze poverheid, dan kan God onze kracht worden en nieuwe frisheid geven aan ons leven. Deze frisheid betekent niet sterk te zijn om veel activiteiten te doen. Ze betekent misschien allereerst de heilige Geest toelaten om onszelf aan ons te openen zoals we werkelijk zijn: kwetsbare, arme mensen maar uitbundig door God bemind die ons gekozen heeft, in onze armoede, om getuigen te zijn van iets groots: getuigen van een andere manier van leven, een leven van vreugde, eenvoud en barmhartigheid, tekenen van het Koninkrijk van God.

Met een Taize lied zingen we: In the Lord I will be always thankful, in the Lord I will rejoice”

Vreugde en dankbaarheid - gaven van God en pijlers van ons dagelijks leven.

Dankbaarheid: Wanneer we elke dag zouden kunnen zeggen: Dank U God voor deze dag – dank U voor mijn leven, voor uw liefde voor mij, voor …

Op sommige dagen kan het moeilijk zijn voor ons om dit te zeggen. Maar in onze armoede helpt God ons en het verlangen om te zeggen “ dank U God” is al een gebed. Dankbaarheid en vreugde bouwen in ons leven een stevig fundament en wanneer we besluiten om vreugde te brengen in de levens van anderen dan is vreugde een “ja” aan het leven dat God ons gaf, het is een getuigenis voor veel mensen rondom ons.

 

Broeder Frank.

 

“Feuilleton” van broeder Guillaume.

 

Deel 1: Onlangs ,'s avonds vrij laat was er een onverwacht en heel speciaal bezoek. Opeens stond er een blind echtpaar met een baby voor mijn neus. Ze hadden naar Dhaka willen gaan, maar na het grote offerfeest waren bussen en treinen stampvol. Ik herkende Shuhag, de blinde jongen, die met zijn jongere zusters altijd door het park wandelde en vaak bij ons op bezoek kwam. Ik had hem steeds aangemoedigd om te studeren in de lokale blindenschool, maar na klas 5 stopte hij met de school (hij betreurt dat nu). Hij is nu 28 jaar, maar hij lijkt veel jonger. Hij trouwde 4 of 5 jaar geleden met een heel jong meisje, Mala, die nu 20 jaar is en al twee kinderen heeft. Het oudere meisje, Shuhagi, woont bij de grootouders in Dhaka en is nu ruim drie jaar oud.

De baby, ook een meisje, Shumaya, heeft een probleem met een oog. Ik zei: ga naar jullie dorp - 25 kilometer van hier - en kom morgen terug. Veel blinden zijn zeer ervaren reizigers. In treinen betalen ze geen geld. In bussen betalen ze waarschijnlijk half tarief. De volgende dag kwamen ze terug. Ik heb hen met Tulu meegestuurd naar het grote ziekenhuis om een oogarts te zien en medicijnen te kopen voor de baby.

Ze kwamen daarna terug naar ons huis en aten met ons mee (middagmaaltijd). Shuhag zong aan het eind van de maaltijd enkele mooie liederen. Daarna gingen ze huns weegs. Ze wonen in Dhaka, huren daar een klein appartement. Mala kookt en doet de huishouding (vraag me niet hoe). Shuhag studeert Arabisch. Hoe verdient hij de kost? Ik weet het niet. Waarschijnlijk met bedelen. Hij heeft een goede blinde vriend in Dhaka - die ik ook vele jaren ken - die op een overbridge allerlei dingen verkoopt. Vooral vergif tegen ratten en kakkerlakken. Ik zeg altijd tegen hem: gelukkig gaan niet alle ratten en kakkerlakken dood, anders zou je handel kapot gaan. Toen het jonge stel (twee magere, kleine mensen, met mooie gezichten) weg ging heb ik ze lang nagekeken. Vol bewondering.

 

Deel 2: Goed nieuws. Onze school-club vlak bij het station was erg aan vernieuwing-verbouwing toe. De helft van het gebouw was net nog geen ruďne, maar het begon er een beetje op te lijken.

Jean-Pierre, een gepensioneerde militair uit België, die elk jaar enkele maanden in Bangladesh verblijft om huizen te bouwen voor heel arme mensen is begonnen - op verzoek van Hanif, die verantwoordelijk is voor de clubs "wij zijn allen koning"(en koninginnen ) - om het verwaarloosde gebouw grondig op te knappen.

Het zal vast veel mooier worden, dan het ooit geweest is. Wat bijzonder dat er mensen zijn, zoals Jean-Pierre. De helft van het jaar is hij in België bezig met "fundraising" en dan komt hij naar Bangladesh toe om allerlei projecten uit te voeren.

Deel 3: Gehandicapte kinderen-club.

In Jalchatra, 40 kilometer van hier, leeft een energieke, ondernemende vrouw. Haar naam is Rina. Een jaar of 8 geleden heeft broeder Frank haar geholpen een club op te zetten voor gehandicapte kinderen. Toen broeder Frank stierf hebben wij gezocht naar andere organisaties, die met Rina het werk zouden kunnen voortzetten.

Caritas was bereid om het werk voor drie jaar te ondersteunen. Toen stopte hun steun. Ik heb toen af en toe geholpen. Gelukkig steunt Caritas nu opnieuw de club. Af en toe ga ik op bezoek en steeds ben ik onder de indruk. 5 keer per week is er een programma voor de kinderen: zingen, tekenen, dansen. Alles wordt afgesloten door een goede maaltijd. Het is geweldig fijn voor die kinderen om zo een aantal uren van de dag een mooi programma te hebben. Anders zouden ze alleen binnen zitten De kinderen hebben allen verschillende handicaps. Sommigen kunnen niet spreken (maar wel dansen), anderen kunnen niet lopen (maar wel lachen) enz. Gisteren ging ik op bezoek. Het was een vrolijke bedoening. Aan iedereen gaf ik een klein autootje (opgestuurd vanuit Nederland door Maud Franken) en een heel grote sticker (opgestuurd met veel andere dingen door Kitty).

Deel 4: "De dingen, die maar steeds doorgaan. "

Vandaag is er bij ons thuis een bijeenkomst van "Anonder Alo" (Licht van de vreugde). Het is een bijeenkomst, die elke maand plaats vindt al vele jaren lang voor geestelijk gehandicapte kinderen, samen met hun moeders of broers en zussen. Naast Tina en Michael zijn er een aantal goede vrijwilligers en de jongeren, die bij ons leven helpen allen mee. Er zijn twintig kinderen, twintig moeders en een 15-tal animateurs. Het is heel mooi om de kinderen te zien spelen, tekenen, lachen. De moeders zitten nu apart en vertellen over haar(hun) leven. Broeder Siegmar luistert: voor de moeders is het heel belangrijk om te kunnen vertellen over de mooie en moeilijke dingen in hun leven. Straks eten we allemaal samen: onze 55 gasten, onze jongeren, wij broeders en nog enkele bezoekers.

Deel 5: Het Forum.

Deze week was er een prachtig programma, dat regelmatig plaats vindt. Vele mensen, die nauw met ons verbonden zijn (ze werken in 7 organisaties, die – mede - door ons zijn opgezet) kwamen bijeen voor een dag van reflectie. Het doel is te komen tot een hechtere samenwerking. We noemen de bijeenkomst "Forum". Dit keer waren er 76 mensen. Het thema was "Hoe zelf inspiratie te vinden (voor ons werk, ons leven) en hoe andere mensen te inspireren?" Ik genoot van de levendige groepsdiscussies, waar bijna iedereen zich uitsprak. Ik vond het vooral interessant te luisteren naar de meisjes die met ons samenwerken. Bangladesh is namelijk een echte mannenmaatschappij en het is belangrijk dat er veel meer naar vrouwen en meisjes geluisterd wordt. Er waren veel vrolijke momenten: er werd gezongen, er waren korte mini-toneelstukjes (sketches). Na de bijeenkomst kwam iedereen naar ons huis voor een feestelijke maaltijd.

 

Veel goeds, a Dieu, Guillaume.

 

Stichting Steunfonds voor het werk van de Broeders van Taizé in Bangladesh

Secretariaat: Julianalaan 24A, 9461 BT Gieten

                                                                        Bankrekening: NL80ABNA0580722503 te Middelburg

                                                        ANBI instelling sinds 1-1-2008, fiscaal nr. 816651267, dossiernr. 54073

                                                                                                www.taizeinbangladesh.nl